„Ta sama postura” – pomyślałam, lustrując go wzrokiem.
– Chyba nie gapisz mi się na tyłek? – zadrwił, spoglądając na mnie przez ramię.
– Czym się zajmujecie na co dzień? – zapytał Victor.
(…)
– A ty? – zwrócił się do mnie Nathan.
– Mam przerwę przed studiami. Planuję zostać psychologiem, bo świry wzbudzają we mnie ekscytację. Pomagam czasem rodzicom przy prowadzeniu firmy, walczącej obecnie z jakimś psycholem. Gdyby nie ich znajomości, miałabym już zapewne wyroki za dziecinne wybryki. Próbuję odnaleźć swojego prześladowcę, przez którego potrąciło mnie auto, wskutek czego niedawno wyszłam ze szpitala. Przyszłam tu, bo zostałam do tego zmuszona, a tak poza tym tańczę, czytam książki i pakuję się w kłopoty – odpowiedziałam, chcąc go odstraszyć.
Siedząc już na schodach przed domem, przeniosłam wzrok na rozgwieżdżone niebo. Wsłuchałam się w dźwięki wydawane przez świerszcze, które właśnie grały letni koncert. Przymknęłam oczy, wdychając tlen, lecz wzdrygnęłam się, kiedy poczułam coś mokrego na twarzy. Pierwsza kropla spłynęła po moim policzku niczym pojedyncza łza. Zaraz potem zastał mnie deszcz. Oddychałam głęboko, próbując zjednać się z naturą. Pozwoliłam kroplom przemoczyć moje ciało, jakbym chciała, by przenikły do duszy i ugasiły pożar żalu.
„W co ja się wplątałam?” – pomyślałam zrozpaczona, ciągnąc się za włosy. – „Jak mam porzucić całe swoje życie, plany, rodzinę, przyjaciół i zwyczajnie oddać się w ręce psychopaty?”.
„Chciałam pozbyć się faceta, który wystawał pod moim oknem, a w zamian dostałam dwóch kolejnych. Coś ewidentnie poszło nie tak” – pomyślałam.
– Demon – warknęłam, zaciskając pięści.
– Gorzej. – Ponownie podszedł bliżej, by się nade mną pochylić. – Joker – dodał ściszonym tonem.
– Jesteś… – Próbowałam znaleźć jak najbardziej obraźliwe określenie.
– Boski. – Puścił mi oczko, pochylając się w moim kierunku.
– Nie, kompletnie pojebany. Dłużej tego nie zniosę. – Pociągnęłam za klamkę, chcąc wysiąść na środku skrzyżowania.
Nie przespałam ani jednej spokojnej nocy od tamtego dnia, który w pewien sposób mnie zmienił. Kiedy tylko gasiłam światło, miałam wrażenie, że w ciemności czai się wróg. Czerwień kojarzyła mi się tylko z krwią na skutej lodem ziemi. Cisza zamieniała się w odgłosy wystrzałów oraz wrzaski poległych.
– Nie wyjdę, dopóki nie powiesz mi tych dwóch słów. – Objął mnie ramieniem, więc przeniosłam na niego swój zażenowany wzrok.
– Wal się – burknęłam, zrzucając z ramienia jego rękę.
– Prowadzi mnie piękna dziewczyna, upojona litrami słodkiego wina. Chciałbym dostać od niej buziaka, bo swą urodą narobiła mi smaka. Jej usta takie soczyste niczym dopiero zerwane wiśnie. Ach, te jej wielkie oczy, śniące mi się po nocy. Długie nogi, prowadzące do nieba, proszę o nie, jak głodny o kawałek chleba. Nikt cię tak szaleńczo jak ja nie pokocha, kocie. Ugoszczę cię w diamentach, srebrze i złocie. Ty w zamian tylko ofiaruj mi serce, inaczej już zawsze będę żył w męce – wyszeptał, nie odrywając ode mnie wzroku.
– Zawsze po pijaku zmieniasz się w romantyka? – zapytałam, spuszczając zawstydzony wzrok.
– Tylko przy tobie – westchnął ciężko.
Teraz wróg okazał się dawnym przyjacielem, a w swym wnętrzu wciąż skrzywdzonym chłopcem, tęskniącym przez lata za kimś, kto wymazał go ze wspomnień. Ja zaczęłam nowe życie, on zaś pogrążał się w mrocznej przeszłości pełnej poczucia winy i smutku.
– Podoba ci się praca w terenie? – zapytał, uśmiechając się w dziwny sposób.
„Czy mord w środku dżungli mi się podoba? Jasne, nie ma lepszych wakacji” – pomyślałam z sarkazmem.
Siedziałam bezczynnie na sofie, zastanawiając się nad tym, w jak komiczny sposób potoczyło się moje życie. Za każdym razem, gdy myślałam, iż gorzej już być nie mogło, nagle działo się coś, co udowodniało mi, że się myliłam. Porwanie samo w sobie uważałam za coś niewyobrażalnego, jednakże teraz wiedziałam, iż było tylko niewinnym zaproszeniem do dalszej części dramatu, w którym zaoferowano mi główną rolę.
Przygryzł mi dolną wargę i pociągnął delikatnie w swoją stronę, by za sekundę z powrotem wpić się w usta. Czułam wkradające się na policzki ciepło, szybko bijące serce, a także szalejące w brzuchu motyle. Nasze wargi, oddechy oraz dusze stały się jednością. Po długiej, namiętnej grze w końcu się od siebie oderwaliśmy, ponieważ zaczęło brakować nam tchu. Otworzyłam oczy, lecz natychmiast spuściłam wzrok, czując onieśmielenie.
Byłam przerażona, mimo że po jego odejściu jakaś część mnie chciała, aby wrócił. Rozum rozkazywał całkowicie się od niego odciąć, serce zaś pragnęło za nim pobiec, by mocno go przytulić i odpowiedzieć szczerze: „ja ciebie też”.
– Proszę pana – zaczęłam nerwowo, uwalniając się spod uścisku obojga. – Jest mi niezmiernie przykro, że wjechałam panu w tyłek, aczkolwiek muszę odmówić. Z całego serca życzę, by nigdy już pan nie musiał spotkać kogoś podobnego do mnie. Do widzenia – zaświergotałam i wręcz biegiem wróciłam do samochodu.
– Pójdę za tobą choćby i do piekła – dodałam cicho.
– Nie musisz. Wyciągasz mnie z niego – szepnął, odsuwając się nieco, żeby dostać się do ust.
– Przepraszam. – Zmarszczył mocno brwi, po czym ucałował miejsce nad bandażem.
– Przecież nie ty mi to zrobiłeś. – Przysunęłam się bliżej.
– Ale to przeze mnie – westchnął, wyraźnie się napinając.
– W takim razie jesteśmy kwita, bo ja zraniłam cię tutaj. – Przyłożyłam dłoń do jego klatki piersiowej w miejscu serca.
– Nie cieszysz się, że mnie widzisz? – wyszeptał mi do ucha, czego następstwem była gęsia skórka.
– Cieszę, ale będziemy mieli kłopoty. Tata nakazał spać oddzielnie. – Ułożyłam swoje ręce na jego.
– Złam ze mną parę zasad – poprosił ściszonym tonem.
– Łamać to nam ojciec będzie kości. Wróć do siebie, proszę – nalegałam nieustępliwie.
Już po chwili prowadzenia wiedziałam, iż był to walc. Sunęliśmy z gracją między kolorowymi strumieniami wody, jakbyśmy wręcz unosili się nad ziemią. Całkowicie odcięliśmy się od reszty świata, patrząc na siebie w hipnozie.
|
LUB ZOBACZ WIĘCEJ:
|